Słownik elektronika

Dzielnik napięcia- stanowi połączenie dwóch rezystorów  w taki sposób, że napięcie na nich rozkłada się w zależności od ich rezystancji. Napięcie w punkcie C będzie miało ok. połowy napięcia przyłożonego do punktu AB. Dzięki możliwości podziału napięć możemy uzyskać odpowiedni zasilanie konkretnego odbiornika np. bazy tranzystora. Układ ten często wykorzystuje się do różnych pomiarów temperatury, oświetlenia odległości itp. , gdzie czujnik jest umieszczony zamiast jednego z oporników. 
Izolatory- materiały o bardzo dużej rezystancji (teoretycznie) nie przewodzące prądu elektrycznego np. szkło, guma.
Kondensator- element umożliwiający gromadzenie ładunku pola elektrycznego. Składa się z dwóch okładzin odizolowanych od siebie dielektrykiem dzięki czemu po doprowadzeniu do różnicy potencjałów zostaje gromadzona energia pola elektrycznego, która zostaje wykorzystana w zależności od funkcji kondensatora w danym układzie. 
Lutowanie-  tworzeni trwałego połączenia elementów metalowych za pomocą spoiwa nazywanego lutem. Powstałe wiązanie molekularne jest możliwe przy odpowiednim zwilżeniu obydwu łączonych powierzchni (zobacz zimny lut). W elektronice wykorzystuje się lutowanie miękkie (temp. < 450ºC) oraz cynę z topnikiem jako spoiwo. 
Masa- oznaczana w obwodach również jako GND. Jest to punkt łączący wiele elementów ze sobą, które posiadają ten sam potencjał np. „-”  w samochodzie połączony jest z nadwoziem pojazdu.
Moc znamionowa- wartość znamionowa mocy przy, której urządzenie pracuje zgodnie z normami zachowując swoje parametry np. wydajność. Dla rezystora definiuje się jako maksymalna moc wydzielona przez niego przy pracy ciągłej w warunkach poniżej +70 st. Celsjusza.  
Montaż powierzchniowy SMT (od ang. surface-mount technology) – sposób montowania elementów elektronicznych bezpośrednio na   obwodzie drukowanym. Komponenty oraz ścieżki są po tej samej stronie. Elementy te nazywane SMD są małe, płaskie oraz końcówki w kształcie kołnierzy łączące je ze ścieżką.
Montaż przewlekany THT (ang. Through-Hole Technology, THT) –  elementy znajdują się na górnej warstwie i za pomocą drucików przechodzą przez otwory płytki drukowanej na odpowiednie punkty lutownicze warstwy dolnej. 
Nadprzewodniki- materiały u których w niskiej temperaturze rezystancja maleje do wartości 0 i następuje wypychanie pola magnetycznego. Jest to zjawisko kwantowe niemożliwe do wytłumaczenia na tle fizyki klasycznej.
Napięcie- jest to różnica potencjałów w danym układzie dążącym do wyrównania ładunków np. sieć elektryczna, akumulator, piorun. Bez niego prąd nigdy nie popłynie. Jednostką jest wolt V. Mała rezystancja powoduje większe natężenie prądu, a to z kolei spadek napięcia.
Polaryzacja- kierunek przepływu prądu elektrycznego o określonej biegunowości +biegun dodatni oraz – biegun ujemny. Spotykana jest w większości sprzętu elektronicznego. Standardowo oznaczamy przewody plus kolorem czerwonym, a minus zwany także masą (GND) kolorem czarnym.  
Prawo Ohma- prawo fizyki wynalezione przez niemieckiego uczonego Georga Simona Ohma, który stwierdził, że napięcie U jest równe iloczynowi pobierającego przez odbiornik prądu I oraz jego rezystancję R. Tak więc znając dwie dowolne wielkości (U,I lub R) możemy określić trzecią.
U= I*R       I= U/R      R= U/I 
Prąd- przepływ ładunku elektrycznego w jednostce czasu zwane natężeniem prądu elektrycznego. Symbolem jest litera I natomiast jednostką amper A. Jego wartość w obwodzie ściśle zależy od wartości napięcia zasilania oraz rezystancji. Wzrost napięcia powoduje wzrost natężenia prądu nie mniej jednak obecność napięcia nie gwarantuje przepływu prądu. patrz Prawo Ohma
Przewodzenie- zdolność materiałów do przepuszczania ładunku elektrycznego. Wyróżniamy przewodniki, półprzewodniki, izolatory oraz nadprzewodniki. Każde z nich cechuje zróżnicowana rezystancja. Jak wynika z prawa Ohma (I= U/R) większa oporność powoduje utrudniony przepływ prądu.
Przewodnik posiadają niewielką rezystancję np. miedź, która jest powszechnie stosowana w elektrotechnice jako przewody. Jej mała rezystancja powoduje niewielkie straty energii emitowanej w postaci ciepła.
Półprzewodniki– element wykonany z krzemu, germanu lub arsenku galu. Jego wynalezienie zrewolucjonizowało elektronikę w kierunku tranzystorów, diod, układów scalonych, które potrafią wzmacniać, przetwarzać, mierzyć, świecić itd.
Rezystancja( opór)- zdolność do przeciwstawiania się przepływowi elektronów. To tak jak zatkany zlew nie przepuszcza wody do kanalizacji  analogicznie duża rezystancja ogranicza przepływ natężenia prądu I w obwodzie.
Rezystor-  element elektroniczny zdolny do ograniczenia przepływu prądu w obwodzie. Nadmiar natężenia prądu wydziela do otoczenia w postaci ciepła, tak więc ważnym parametrem jest jego moc znamionowa.
Składowa stała- wielkość opisująca poziom napięcia stałego który w żadnym punkcie nie jest ujemny.
Składowa zmienna-  terminem tym nazywamy sytuację kiedy z sygnału stałego (ze składową stałą) z tętnieniami napięcia zostanie wyeliminowana składowa stała jego oscylacje będą zakamieniały się względem zera z wartościami dodatnimi i ujemnymi.
Stabilizator- element półprzewodnikowy posiadający trzy wyprowadzenia wejście Vin, wyjście Vout oraz wspólną masę GND. Na wyjściu otrzymujemy stabilne napięcie bez względu na obciążenie go odbiornikami np. 5V. Natomiast nadmiar  napięcia z wejścia jest przetworzony w ciepło wyemitowane do atmosfery.
Szereg wartości- specjalne ciągi liczbowe określające opór rezystora, pojemność kondensatora oraz indukcyjność cewki. Wielokrotności dziesiętne zapewniają spory zakres wartości elementów. 
Tętnienia (prąd tętniący)- okresowa zmiana prądu i napięcia w czasie, a więc posiadającego składową stałą. Zjawisko spotykane głównie w prostownikach prądu przemiennego z sieci energetycznej 50 Hz. W momencie przejścia napięcia przez zero występuje brak zasilania, a za tym zanik prądu zasilającego odbiornik. Do zminimalizowania tętnień korzysta się z kondensatorów elektrolitycznych o dużej pojemności.
Tolerancja- termin określający wartość odchyłki od danej wartości nominalnej np rezystancji rezystora. Dla opornika określa się ją procentowo np. 5%, 10%.
Tranzystor bipolarny–  element półprzewodnikowy posiadający trzy końcówki: emiter, baza, kolektor mający zdolności wzmacniające prąd. Jeśli płynie prąd od bazy (poprzez emiter do masy) to popłynie również prąd od kolektora do emitera tzn. że tranzystor jest otwarty. Stosunek natężenia prądu kolektora do bazy nazywamy wzmocnieniem (β). Tak działa tranzystor w konfiguracji NPN, natomiast w PNP prąd przepływa na odwrót od emitera do kolektora wtedy gdy prąd wypływa z jego bazy do masy GND.
Zasilanie- układ posiadający różnicę potencjałów (napięcie) umożliwiając w ten sposób przepływ elektronów (natężenie prądu). Po podłączenie wyższego potencjału z odbiornikiem a ten z potencjałem niższym źródła zasilania.
Zimny lut–  zwany również zimnym stykiem jest to połączenie lutownicze, w którym nie doszło do dyfuzji( wiązania molekularnego). Objawia się brakiem połysku, wypukłym kształtem oraz zauważalnym brakiem zespolenia powierzchni. Jest spowodowany głównie zanieczyszczeniami oraz nnieprawidłową temperaturą lutowania.